Η εξέλιξη της Εμφυτευματολογίας την τελευταία δεκαετία είναι αλματώδης, με την ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών, υλικών και τεχνικών να εξασφαλίζει προβλέψιμα και μακροπρόθεσμα θεραπευτικά αποτελέσματα. Μία από τις βασικές παραμέτρους επιτυχίας αποτελεί και η παρουσία επαρκούς οστικού υποστρώματος που θα διασφαλίζει την ορθή τοποθέτηση του εμφυτεύματος και την μετέπειτα προσθετική αποκατάσταση αυτού. Στις περιπτώσεις που το οστό είναι ελλειμματικό, η καταφυγή σε κάποια από τις χειρουργικές τεχνικές οστικής ανάπλασης είναι μονόδρομος. Οι αναπλαστικές τεχνικές στα εμφυτεύματα έλκουν την καταγωγή τους στις βασικές αρχές της κατευθυνόμενης ιστικής ανάπλασης (GTR) στα δόντια, οι οποίες αρχικά παρουσιάσθηκαν στην επιστημονική κοινότητα τη δεκαετία του 1980 από την ομάδα των Nyman και Karring, ενώ η πρώτη κλινική μελέτη με την οποία εγκαινιάσθηκε ο όρος καθοδηγούμενη οστική ανάπλαση (GBR) γύρω από εμφυτεύματα δημοσιεύθηκε από τους Dahlin και συν. το 1991. Από τότε μέχρι σήμερα η εν λόγω τεχνική έχει εξελιχθεί σημαντικά στο επίπεδο των υλικών αλλά και του χειρισμού μαλακών και σκληρών ιστών, με σημαντικό κλινικό όφελος.

Στη σημερινή ομιλία θα πραγματοποιηθεί μία ιστορική αναδρομή της αναπλαστικών τεχνικών γύρω από εμφυτεύματα μέσα από τα δεδομένα της βιβλιογραφίας και την παρουσίαση κλινικών περιστατικών, ενώ παράλληλα θα δοθούν ανάλογες κατευθύνσεις για την καθημερινή κλινική πράξη.